Andijvie

Het ziet er op het oog egaal groengeel uit. Maar als je goed kijkt, dan zie je de verschillen. Geen krop is hetzelfde. Elke krop ziet er anders uit, elke krop smaakt anders. Dat maakt andijvie tot een verrassing.
Andijvie is de enige groente in Nederland waar een volleybalclub naar is vernoemd.

Zegt de naam dan iets over de club? Ik zie wat overeenkomsten.
Er zijn twee soorten andijvie: heelbladige andijvie en krulandijvie. Ook bij de volleybalclub zijn er twee soorten: mannetjes en vrouwtjes. Elke krop heeft zijn eigen eigenschappen, zo ook elke speler. Het ene blad staat wat steviger dan het andere, de ene krop smaakt anders dan een andere. De ene krop smaakt fris en zoet, een andere wat bitterder. En als je er stamppot van maakt, worden alle eigenschappen en smaken samengevoegd, en ontstaat er een unieke samenstelling.
Op dinsdagavond komen er een aantal kroppen bij elkaar en vormen een uniek samengesteld team. Elke krop heeft zijn eigen inbreng, jong en fris, oud en rijp, nog in de groei of volgroeid. Met een gemeenschappelijk doel: smaak geven aan elkaar, en elkaar helpen in ontwikkeling. Dat maakt elke dinsdag tot een bijzondere stamppotavond.

Eťn onderdeel voor de stamppot en voor de volleybalclub is nog niet genoemd. Wel een essentieel onderdeel. De ballen. Daar zie ik weinig overeenkomsten. Andijviestamppot smaakt pas echt goed, met een lekkere bal gehakt. De ballen op dinsdagavond zijn meestal niet te vreten.

#13



1-7-'16 een BIJNA feestje.

Andijvie, bijna gaar
Martin, bijna op tijd
Rini, bijna jong genoeg
Remco, bijna contributie betaald
Karin, geel op z'n zeeuws
Rene P, bijna terug van vakantie
Karin, bijna oma
Jan, bijna raak
Wilma, bijna naar Ameland
Liane, bijna dezelfde schoenen
Anneke, stel je eens voor...
Margreet, bijna overgrootoma?
Arko, bijna volwassen
Ronald, bijna in
Renť N, bijna naar de kapper
Ina, bijna bejaard blond
Adri, bijna hersteld
Willeke, bijna de jongste
Anne, nu zeeŽn van tijd
Romkje, nu een blauwvinger (arm)
Paul Robert, bijna nooit uitgeteld.

Mr. Seventeen


Traditie

Met de geur van oliebollen in mijn achterhoofd, de smaak van appelbeignets op mijn tong, en het te vroege geluid van vuurwerk, denk ik na over tradities.
Deze periode van het jaar hangt van tradities aan elkaar. Althans, dat willen we elkaar graag laten denken. Want in werkelijkheid worden heel wat tradities veranderd, ook al blijven ze hetzelfde heten.

Neem nou het jaarlijkse Andijvieoliebollentoernooi in Almeloooo. Al jaren gaan onder deze naam een groepje Andijvie-leden een dag volleybal kijken. De samenstelling van het team en van de deelnemers is elk jaar anders, dus traditie?
Volgens een strak tijdpad wordt het draaiboek afgewerkt. Een groep mensen verzamelen bij Jan, waarna Rini thuis wordt opgehaald en het team naar Almelo afreist. Dit jaar haalde Wilma Rini thuis op, verzamelden we bij Jan, moesten nog op Renť en Karin wachten, dronken een kop koffie, werden een goede dag gewenst door de buurman, en reden vervolgens naar Almelo, dus traditie?
Daar kregen we bij de koffie een traditionele (!) koek van de Windesheimer Molen. Jawel, er zijn nog zekerheden in het leven, gelukkig. Onze vaste plekken op de tribune waren gereserveerd voor prominente gasten en de sponsoren van het evenement, die alleen maar naar de laatste wedstrijd kwamen kijken. De wedstrijden begonnen een paar uur later, dus ook hier werd de traditie doorbroken.
We hebben genoten van goed volleybal, we hebben veel geleerd over wat beter kan, en dronken een kop koffie, hadden wat snoep, om half zes een broodje kroket, en na de laatste wedstrijd gaan we traditioneel naar Stromboli, de Italiaan in Nijverdal, pizza eten. Helaas liep het programma in Almelo wat uit, waardoor we te laat waren voor de pizza. Toen maar snel naar ISIS, een paar honderd meter verderop, waar we gastvrij werden ontvangen, zo vlak voor sluitingstijd.
Een patatje oorlog en een frikadel speciaal verder begonnen we aan het laatste deel van de dag, de evaluatie tijdens de terugrit. We blikten terug op een gezellige dag waar heel wat traditie om zeep geholpen is, zonder dat we er echt last van hadden. En dat zoiets kan zonder enige wanklank, zegt iets over de mentale souplesse binnen Andijvie. Wat een team, wat een veerkracht. Aan de techniek en de tactiek valt nog wel wat te verbeteren, maar mentaal zijn we ijzersterk.

Volgend jaar gaan we weer naar Almelo, dat is traditie!!

Goede jaarwisseling, wees zuinig op je vingers, die heb je dinsdag weer nodig.

† #13


Arme Adrie

Je zal maar lid zijn van een groepsapp met deze naam. Nog gekker, je zal maar geen lid zijn van een groepsapp waar het alleen over jou gaat. Dat overkwam Adrie.

Adrie loopt al aardig wat jaartjes mee bij onze club. Je kunt hem veel verwijten, maar een gebrek aan afwezigheidsbehoefte siert hem. Trouw komt hij elke dinsdagavond, als hij kan en zin heeft. Soms is hij wat later, omdat hij de ballen nog ergens moest ophalen. Verder is het een waardevol rustpunt in het zootje ongeregeld, dat zich Andijvie noemt.† Zijn tomeloze inzet, zijn luisterend oor gespitst op positieve kritiek, en goedbedoelde adviezen, die meestal achteraf komen. Er is ogenschijnlijk eigenlijk niks mis met hem. Alleen zijn inschattingsvermogen laat nog wel eens te wensen over. Zijn vlijmscherpe analyse daarop is niet mis te verstaan: "Ik dacht dat-ie uit ging..." Mooi als iemand gewoon verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden. Geen onvertogen woord over een medespeler die bij hem in de buurt stond, en hem toch had kunnen coachen. Of de keren dat hij weigert naar te duiken en de bal met z'n scheenbeen speelt. "Binnenkant voet", adviseert hij zichzelf met een grote grijns.

Dit alles moeten we nu al een tijdje missen, want Adrie is een tijdje out. Waarom? Nou, kijk, het zit zo. Wat hij tijdens het volleyballen principieel weigert, heeft hij tijdens een ontspannend fietstochtje wel gedaan. Hij dook. Niet naar de bal, maar naar z'n koplamp. Dit keer dacht hij niet dat-ie uit ging.
De gevolgen zijn desastreus. Een gebroken sleutelbeen, een zware hersenschudding en een scheurtje in de schedel. Dat is waar Adrie last van heeft. En wij dan. Door het scheurtje in de schedel is er straling rond Adrie geconstateerd. Verhoogde hersenactiviteit heet het. En dat betekent wat. Adrie wordt in quarantaine opgesloten. Alle hersencellen worden geschud en daarna stilgezet. Monique verzorgd en bewaakt hem met ijzeren hand. Geen bezoek, geen contact met de buitenwereld, vanwege het stralingsgevaar. En om besmetting te voorkomen. Gelukkig maar.†
Stel je voor dat wij ook naar koplampen gaan duiken...

#13


Blogger

Het is wel even wennen voor een verstokte columnist. Onder deze titel schrijf ik al jaren stukjes, waarin zin en onzin elkaar versterken. En nu steeds meer dingen niet meer op papier gepubliceerd worden, maar op internet, heet het anders. In het Engels natuurlijk. Blogger.

Gelukkig blijft Andijvie gewoon Andijvie. Endive klinkt meer als een duikclub. Je kunt de leden van Andijvie veel verwijten, maar duiken? Nee, dat doen ze niet. En als er al een keer iemand op zijn buik ligt, dan komt dat waarschijnlijk omdat-ie een zwaar hoofd heeft. Een bal die lager dan een halve meter boven de grond een speler nadert, wordt meestal met het onderbeen gespeeld, of helemaal niet. Daarmee wordt pijnlijk duidelijk dat wij op zo'n laag niveau totaal niet uit de voeten kunnen. Een hoger niveau zit er helaas ook niet in. In onze gymzaal heb je het plafond al snel bereikt.

De kwaliteit van Andijvie zit 'm meer in de mensen. De sfeer en de gezelligheid zijn kenmerkend, iedereen telt voor vol mee, ook normale mensen. Tijdens het spel en tussen de sets praten we over de belangrijke zaken in het leven.

Waar gaat het eigenlijk om bij Andijvie? Het spel of de onzin? Ik weet het niet, en ik vind het niet belangrijk ook. Het is gewoon een club fantastische mensen, die elke week een gezellige avond heeft. Of je nu goed opslaat of hard smasht, goed blokkeert of een gemeen plaatsballetje neerlegt, allemaal prima.

Het heeft pas zin als je het verschil weet tussen zin en onzin...

#13


Ingezonden brief #13 nav het vertrek van Bas

Hallo Bas,


Tja, het heeft even geduurd, maar hoe reageer ik nu passend in deze situatie. Een paar dagen negeren werkt niet, hoewel jij en ik dat wel tot nadenken kan zetten.


Met stijgende gemengde gevoelens neem ik kennis van je beslissing. Na zoveel jaren trouwe dienst met vele lotgenoten aan je zijde heb je het lef het schip al te verlaten voordat het uberhaupt zinkend dreigt te worden. Je sterk gegroeide zelfvertrouwen gaat gigantisch met je op de loop, als je denkt in het badmintonwereldje succesvoller te zijn. Nee Bas, dankzij de veel te kleine gymzaal kon je bij Andijvie gemakkelijk je plafond bereiken. Dat vind je ergens anders niet.


Vandaag kom je afscheid nemen. Nou, daar ben ik niet bij. Ik weiger afscheid van je te nemen. Ik heb goed moeten zoeken naar een bijbehorende smoes. Uiteindelijk kom ik niet verder dan: mijn vrouw viert haar verjaardag. Niet sterk, maar het kan niet altijd feest zijn.


Stel je voor, afscheid nemen van Bas. Als ik dat doe, kan ik hem nooit meer tegenkomen, komt-ie nooit meer met de fotoclub naar de Windesheimer Molen.


Dus geen lovende woorden van mijn kant, die heb je de afgelopen jaren al genoeg gehad. Geen dankwoord voor je nimmer aflatende pogingen de bal verkeerd te raken. Geen bosje bloemen, zelfs geen brandnetels.


Mocht het bovenstaande afwijken van je belevingswereld, dan weiger ik dat tegen te spreken. Dat heeft toch geen zin.


Dus: geen dank, en tot ziens.

:-))


Groet, #13


Een zwarteperiode voor Andijvie, aanstormend talent en geheim wapen†Bas†heeft aangegeven met volleyballen te stoppen en hij gaat†vanaf nu weer met kuikentjes tennissen.

We zullen alle zeilen bij moeten zetten om het verlies te dragen.

Bas, bedankt voor je tomeloze inzet en we wensen je heel veel succes in je verdere†sportieve leven.

# 17



Vakantie voorbij


Gelukkig is de vakantie voorbij.

Wat een periode moet zijn van ontspannen en lekker niets doen, werd mijn vakantie beheerst door Andijvie. Elke week weer kijken op de planning van Afspreken.nl of er wel voldoende spelers waren voor de dinsdagavond. Dan natuurlijk de lijst controleren of iedereen die had aangegeven er te zijn, ook daadwerkelijk er was. En dan had je weer mensen die op het laatste moment het groende vinkje veranderden in een rood kruis. Of gewoon wegbleven.

Het is maar goed dat ik af en toe een muggenbeet heb opgelopen, anders had ik alleen maar jeuk gehad van het Andijvie gedoe.

Maar nu de vakantie voorbij is, kan ik weer heerlijk ontspannen op dinsdag naar Andijvie. Of niet. Ik zie wel wie er nog meer is. Of niet. Ik kan weer met een gerust hart muggen doodslaan.

#13


Vakantie

Er is heel wat veranderd in de wereld het laatste jaar. Nee, ik waag me niet aan politieke beschouwingen. Ik beperk me tot de volleybalwereld van Andijvie.

Voorheen was "onze" gymzaal gesloten tijdens de schoolvakanties. En deden de douches het vaak niet Nu niet meer. We kunnen elke week ballen. En de douches doen het meestal ook.

Dit komt waarschijnlijk omdat sinds begin dit jaar het seniorenbiljart zich achter de voordeur van het wijkcentrum afspeelt. Die mannen hebben geen schoolgaande kinderen, dus elke week is hetzelfde. En vakantie hebben ze ook al niet meer.

Om te voorkomen dat wij, jonge volleyballers, in hetzelfde ritme terechtkomen, ben ik blij dat we de komende periode gewoon een tijdje niet naar De Pol hoeven. Gewoon even wat anders. Naar de camping of naar een vakantiehuisje. Gezellig met andere mensen een beetje kletsen, verbrand rauw vlees van de bbq eten, aan het strand liggen of een wandeling maken.

En als de hitte van de zon eraf is, spelen we vroeg in de avond met de hele camping een potje ... eh, volleybal.

Voor biljarten is het veel te mooi weer.

Rini #13



Even wat anders


Bij Andijvie kom je mensen tegen van verschillende achtergronden en verschillende interesses. Binnenkort gaan twee jongens mee doen aan de Schuttevaerrace, een krachtmeting voor zeilers, hardlopers en fietsers. Dat er ook volleyballers aan mee mogen doen is blijkbaar uniek. Ongetwijfeld hangen er een paar visnetten onderweg, waar Jan en Ronald zich kunnen uitleven.

Dit evenement start in Stavoren. Via Kornwerderzand, Texel, Vlieland, Harlingen en Terschelling, komt men uiteindelijk bij de finish. Het parcours wordt zeilend, lopend en fietsend afgelegd. We kunnen onze jongens live volgen op internet via een GPS-track-systeem.

Ik verheug me al op de mooie beelden dat we Jan zien wadlopen, en Ronald zien waterfietsen in hun Andijvieshirt.

En niet schutteren, jongens.

#13


Oude ballen

Dat is het eerste waar ik aan moet denken als ik een stukje voor de†Andijvie-website schrijf. Nee, niet de gemiddelde leeftijd die weer een jaar hoger is geworden. Gewoon, die dingen die elke dinsdag met iemand mee naar huis gaan, in de hoop de week erop weer naar de gymzaal te mogen. In dat net zit een paar oude ballen. De kleur rood met groen en daarbij een kleur die vroeger wit genoemd werd. Er is helemaal niks mis met die ballen, ze doen me alleen denken aan een overjarig bord andijviestamppot met ketchup. En als er iets niet lekker is, dan is het andijvie die over de datum is.

De jaarlijkse traditie van Andijvie naar Almelooooo op 28 december is voorbij. De organisatie daar stopt ermee, de oude ballen willen een stapje opzij doen, maar er is geen jonge garde die het wil overnemen. Dus lijkt me een goed idee dat Andijvie de organisatie op zich neemt. We halen het toernooi naar Zwolle. Elke dag andijviestamppot op het menu. Met ketchup. Elke dag het publiek op de banken, want veel meer ruimte is er niet in de gymzaal. En als we een beetje entreegeld vragen, dan blijft er voor ons ook nog wat over.

Kunnen we nieuwe ballen kopen.

#13